سفر ....

به خودم که فکرمیکنم دوست دارم کاش به عقب برمیگشتم به کودکی ها !وخیلی چیزها را عوض میکردم ...وخیلی چیزها را هم البته اصلا دست نمیزدم !به دخترک یاد میدادم و مجبورش میکردم خودش را بیشتر دوست بدارد واین بیشتر یعنی بیشتر از همه ..دقیقا همه به او میگفتم خودت باید اول صف باشی همیشهقبل از پدر ومادرت حتی..به او میگفتم بچه باش وبچه گی کن ..توقرار نیست پسر و برادر و مرد باشی !تو تا ته ته دنیا تاروزی که موهای سپید برشقیقه ات بروید باید دخترک کوچکی بمانی..به او میگفتم مسئولیت پذیری حدی دارد بچه ...کاری نکن دنیا خیالش از بابت هرچیزی که تودر آن دخیل هستی راحت بشود کاری نکن که دنیا شانه هایش را بالا بیاندازد و بگوید خب این دیوانه که هست خودش را له کند مابرویم پی کارمانبه او میگفتم گاهی شانه خالی کنفرار کن !غیرقابل پیش بینی باش..به او میگفتم درد داشتن خجالت ندارد به او میگفتم لازم نیست همیشه قوی باشیضعیف بودن عیب نیستبرعکس !!!خیلی هم لازم است گاهی ..اگر به آن روزها برمیگشتم گوش دخترک را محکم میپیچاندم و میگفتم قدر درشتی چشمهایتقدر چالخند کوچکتقدر کودکی هایت را بدانوسعی کن زیبا باشی آنقدر که میشودآنقدر که وسع ت میرسی و هستیبه او میگفتم زیبایی یکی از ثروت های دنیای زنانه است که اندوه و گریه تباهش میکند البته آن بخش کروکودیلی دخترک راکه از دستکاری های خوشگل کننده به شدت گریزان است را دست نخورده باقی میگذاشتمو میگفتم همینطور نچرال قدر زشتی های قطعی وزیبایی های احتمالی ات را درکنارهم بدان...به عقب برمیگشتم اگر بغل شدن و بوسیده شدن و خواستن این دوتا را ازهمان بچگی به دخترک یادمیدادممیگفتم سعی نکن جوجه تیغی باشی دیوانهبه جایش خرگوش نرمالوی ملوسی باش کههی چلانیده بشود خب و چلانیدن را هم بلدباش